© 2013 TESSERAKAPPA
DESIGNED BY EF.T | DEVELOPMENT BY A.ARGYROUDAKIS


ΜΟΥΣΕΙΟ ΕΝΑΛΙΩΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΩΝ

Ανοικτός Αρχιτεκτονικός  Διαγωνισμός Προσχεδίων

Με θέμα: «Ανασχεδιασμός του υπάρχοντος κτιρίου του αποθηκευτικού σταθμού σιτηρών (SILO) και του περιβάλλοντος χώρου του σε Μουσείο Ενάλιων Αρχαιοτήτων και Ανάπλαση Παράκτιας Ζώνης του Οργανισμού Λιμένος Πειραιώς και μετατροπή της σε ελεύθερο Ανοιχτό χώρο υπαίθριας ψυχαγωγίας»

Αρχιτέκτονες: Ι. Βλαχάκης, Δ. Βουτέρη, Δ. Ιωαννίδη, Μ. Καβάγια, Θ. Νινιού, Γ. Πουλοπούλου | Σύμβουλος Στατικών: Ι.Τσοπανάκης

Πειραιάς |  2012

Τη σύνθεση της πρότασής μας καθορίζουν δύο υπαρκτοί άξονες. Ο πρώτος ορίζεται από το μέτωπο της περιοχής στον Πειραιά και ο δεύτερος προκύπτει από τις ναυπηγοεπισκευαστικές δεξαμενές. Οι χαράξεις  δημιουργούν δύο βασικούς κανάβους που ανοίγουν προοπτικά στη θάλασσα. Ο πρώτος προτείνεται για πολιτιστικές χρήσεις υπερτοπικού χαρακτήρα, ενώ ο δεύτερος καθορίζει τη σύνθεση της περιοχής προς τη Δραπετσώνα, για δραστηριότητες τοπικού χαρακτήρα. Οι δύο αυτοί κάναβοι συρράπτονται στο εσωτερικό του κελύφους του σιλό.

Ο επισκέπτης του Μουσείου έχει την αίσθηση του ενάλιου και του εσωτερικού ενός θαλάσσιου κήτους – πλοίου, ενώ παράλληλα βρίσκεται στο εσωτερικό ενός βιομηχανικού κτιρίου που είχε κατασκευασθεί σε άλλη χρονική στιγμή και για άλλη χρήση.

Η κεντρική ιδέα είναι ο επισκέπτης να κινείται στο μουσείο από πάνω προς τα κάτω, δημιουργώντας με αυτό τον τρόπο την αφήγηση μίας αργής βύθισης. Οι θεματικοί άξονες αναπτυσσόμενοι σ΄ αυτήν την λογική προσφέρουν στον επισκέπτη μία εμπειρία ανάλογη με το περιεχόμενο του Μουσείου και την προέλευση των εκθεμάτων του. Ο ειδικός φωτισμός σε συνδυασμό με την αίσθηση της «περιδίνησης» που δημιουργείται από τις σπειροειδείς ράμπες, από τα μεγάλα ύψη των χώρων, τα εκθέματα που αιωρούνται, μεταφέρει την αίσθηση της θάλασσας που κρύβει στους κόλπους της τους θησαυρούς άλλων εποχών και το μυστήριο της ανακάλυψης τους.